ဆုေတာင္း

*ျဖစ္ေလရာ..လူျဖစ္တဲ့ဘဝတိုင္း..

ျမန္မာမျဖစ္ရပါလို၏....
*ဦေအာင္ေဇယ်ေရ....ခင္ဗ်ားသိမ္းခဲ့တဲ့ယိုးဒယားမွာေတာ့..
က်ဳပ္တို ့ျမန္မာေတြ...ကြ်န္ခံေနၾကရျပီ..
*ဒီေလ....ဒီမိုး
ဒီအစိုးရနဲ ့....ဒီအတိုက္အခံ
အကုန္လံုးက..လိုက္လည္းလိုက္ၾကပါေပတယ္။
ဘုန္းၾကီးရူးနဲ ့ေလွလူး..
ေၾကာင္ကတြင္းပ်က္နဲ ့...ဇရက္ေတာင္ပံက်ဳိးေတြသလိုဘဲ...
မင္းသားၾကီးကေနတဲ့သူကလည္း...ကလို ့ကိုမျပီးနိုင္..
ပတ္မၾကီးေဖာက္ေနတဲ့သူကလည္း...ေဖာက္လို ့ကိုမျပီးနိုင္နဲ ့..
က်လည္းက်ပါေပတယ္။
*ဒီနိုင္ငံေရးဝဲဂယက္ထဲမွာ.......
စီးေနတဲ့ေသြးေတြဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ့ျပီလည္း....
ပ်က္သြားခဲ့တဲ့ဘဝေတြဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ့ျပီလည္း....
မဆံုးႏူိင္ခဲ့တဲ့ငုိရႈိက္သံေတြကဘယ္ေတာ့မွဆံုးအံုးမွာလည္း........
မင္းတို ့ေတြအဲ့ဒါကိုေတာင္နဲနဲမွမေတြးဘူး....
အဲ႔ဒီလူေတြက..ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြပါ၊၊
*ေျပာေတာ့...ျမန္မာ........ျမန္မာ.......
ဗုဒၶဘာသာ......ဘာသာနဲ ့
သနားၾကင္နာမႈမရွိ..
တရားလက္လြက္နဲ ့........
အတၲကိ္ုေ့ရွတန္းတင္ျပီး......
မင္းတို ့လုပ္ေနတာေတြၾကည့္ျပီး......ငါရင္နာတယ္။
ငါ့ကိုယ္ငါ....ျမန္မာလို ့..
ငါဘယ္ေသာအခါမွ...မေျပာဘူး......
ျမန္မာျဖစ္ရတာကို....ငါရွက္လြန္လြန္းလို ့..။

(၁.၉.၂၀၀၈)

ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္ေသာကဗ်ာတစ္ပုဒ္

ဒုကၡသစၥာ

ေလာကဓံက ေလေလးတစ္ခ်က္
စိမ့္ကနဲတိုက္ရံုနဲ႔
မိုက္ကနဲပံုက်ၿပီး
အေ၀းႀကီး လိမ့္သြားတဲ့အထိ
ကိုယ္က...
ေပ်ာ့ညံ့ျခင္းအတိၿပီးသူပါ...

ဘာပဲေျပာေျပာ
"၀ဋ္ေၾကြးပါ" ဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုကအားနဲ႔ပဲ
အခါးေတြကို ျမိဳျမိဳခ်ေနမိေတာ့တာ
ၾကာ...ၾကာလွၿပီပဲ...

စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ေလအဟုန္ထဲမွာ
ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ခ်မ္းေနတဲ့ၾကားက
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စကားတစ္ခြန္းေတာ့
ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္တယ္...
"လူျဖစ္လာမွေတာ့ ခံေပါ့ကြယ္"လို႔...

ေရႊျပည္သူ
(ညေန ၄း၅၅ နာရီ ~ ၃၀.၀၆.၂၀၀၈)

တန္ဖိုး

လူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ တန္ဖိုးဆိုတာ...

အဲ့ဒီလူရဲ ႔မေသခင္အခ်ိန္အတြင္း
လူ ့ေလာကၾကီးအက်ဳိး
ထမ္းေဆာင္မႈကိုျပသြားတဲ့
ျပဒါးတိုင္ တစ္ခုပါ။
နဲနဲအက်ဳိးျပဳရင္
နဲနဲတန္ဖိုးရွိမယ္...
မ်ားမ်ားအက်ဳိးျပဳရင္
မ်ားမ်ားတန္ဖိုးရွိမယ္...
ဒီမွာေဟ့လူ.....
မင္းေသသြားရင္...
ဝမ္းသာမႈပီတိေသာမနေတြနဲ ့..
ျပံဳးေပ်ာ္ေနတဲ့လူေတြကိုေတြ ့ျခင္တာလား..?
မင္းေသသြားရင္...
ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေပ်ာက္ဆံုးျပီး
ေသေတာ့မေလာက္ျဖစ္ေနႀကတဲ့လူေတြကိုေတြ ့ျခင္တာလား..?
အရာအားလံုးဟာ....
မင္းရဲ ့တန္ဖိုးေပၚမွာဘဲမူတည္ေနပါတယ္။
ဒီမွာေဟ့လူ.....
မင္းမွာလူ ့့တန္ဖိုးရွိပါေစ....။

သုည + သုည = တစ္

ငါဟာဘယ္လက္တစ္ဖက္ဆိုရင္

မင္းဟာညာလက္တစ္ဖက္ပါ။
ငါဟာႏွလုံးခုန္သံတစ္ခ်က္ဆိုရင္
မင္းဟာအသက္ရူသံတစ္ခ်က္ပါ။
ငါဟာရုပ္ဝတၱဳဆိုရင္
မင္းဟာစိတ္ဝိညာဥ္ပါ။

ေသခ်ာတာတစ္ခုက

မင္းနဲ ့ငါဟာ

ဘာတစ္ခုမွခြဲျခားလို ့မရ

ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမွ

တစ္ဘဝျဖစ္မွာပါ။

ေသခ်ာတာတစ္ခုက

မင္းမရွိရင္ငါမရွိ

ေန ့မရွိရင္ညမရွိသလိုမ်ိဳးပါ။
မင္းမရွိရင္ငါမရွိတဲ့ဘဝမွာ
ငါဆုိတာရွိေနေအာင္
မင္းဆုိတာငါနဲ ့အတူရွိေနေပးပါ။

(၂၃.၀၇.၂၀၀၈)

"သက္ဆိုင္သူသို ့သာ"

ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ
လမ္းၾကမ္းၾကီးထဲမွာ
တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္နဲ ့
ေလွ်ာက္လွမ္းေနရတာ..
ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲပါ...
ခ်စ္ရသူရယ္။

ေၿခကုန္လက္ပန္းနဲ ့

အၾကိမ္ၾကိမ္ဒူးေထာက္လဲက်

ဇြတ္အတင္းကုန္းရုန္းထလို ့

ၾကိဳးပမ္းလမ္းေလွ်ာက္ေနရသူပါ။

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း

ႏွလုံးသားတစ္စံုနဲ ့

နားခိုရမဲ့ရင္ခြင္တစ္ခုကို

မက္မက္ေမာေမာနဲ ့

ကိုယ္တမ္းတေနမိတာပါ။

ခ်စ္ရသူရယ္

အေဝးကေနရပ္လို ့

လွမ္းၾကည့္မေနပါနဲ ့။

အနီးကပ္ရပ္ၿပီး

ေငးၾကည့္လို ့လည္း မေနပါနဲ ့။

ၿဖစ္နိုင္မယ္ဆိုရင္

မင္းနဲ ့ငါတစ္ခုတည္း

အတူူတူၿဖစ္ပါရေစ။

(၁၁.၀၇.၂၀၀၈)

" တစ္ေယာက္ေသာသူ၏......ရင္ဖြင့္လႊာ......"

ရင္ထဲမွာ တန္ဖိုးထားစြာ နာမည္ေလးေပးျပီးေခၚခဲ့ မိတယ္"ေမာင္"လို ့ ဘာလို ့ သူကိုဒီလိုေခၚတယ္ ဘာျဖစ္လိုသူကိုခ်စ္တယ္ဆိုတာသူလည္းမေမးခဲ့သလို ကိုယ္ကလည္းမေျပာၿပခဲ့မိဘူး….

ဘ၀မွာပူေလာင္မူကိုယ္စီ ရွိၾကသလို မျပည့္စံုမူေတြကို ျပည့္စံုေအာင္ဖန္တီး ရွာေဖြေနၾကတယ္.. အဲဒီအထဲမွာလူသားထဲကလူသားက်မတေယာက္အပါအ၀င္ေပါ့…
ဘ၀ရဲ့အေျပာင္းအလဲေတြ ၾကားထဲမွာ ရုန္းကန္လူပ္ရွားေနတဲ့ က်မတေယာက္ ေအးခ်မ္းမူ၊
ဘ၀ရဲ.အဓိပါယ္ေတြ အျမဲတမ္းရွာေဖြေနခဲ့တယ္၊
လူေတြကိုလည္း အျမဲစိတ္၀င္စားျပီးေလ့လာခဲ့တယ္၊
ဘ၀ႏံြထဲမနစ္ေအာင္လည္း လူပ္ရွားရင္းေပါ့…မေမ်ာ္လင့္ဘဲေမာင္နဲ ့ေတြ႕ခဲ့တယ္…

သူရဲ ့အားေပးမူေတြကမႏူးညံ့သလို ခ်ိဳသာတဲ့စကားေတြသိပ္မၾကားခဲ့ရပါဘူး…. ဒါေပမဲ့သူ႕ရင္ထဲကစကားေတြဆိုတာေတာ့ခံစားႏုိင္တယ္..
စိတ္ဓါတ္ပ်က္ၿပားေနသူတေယာက္ ကို လူပ္နုိးလိုက္သလို..ေျခလွမ္းသစ္နဲ႕ၿပန္လည္စတင္ေစခဲ့တယ္..အလင္းတန္းအသစ္ဆိုတာ လည္းမမွားဘူးေပါ့… အထူးသျဖင့္သူ႕ရဲ႕အခ်စ္ေတြနဲ႕ေဖးမခဲ့တယ္..

ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာ နူးညံ့မွဳေတြနဲ႕ခ်စ္ခဲ့သူေတြ၊ ကိုယ္ကိုမုန္းလို ့ပစ္သြားသူေတြဒုနဲ႕ေဒး.. ဒါေတြကိုတခါမွအေလးအနက္မထားခဲ့.. တန္ဖိုးလည္းမထားခဲ့သလိုစိတ္လည္းမ၀င္စားခဲ့ဘူး၊
ကိုယ္ဘ၀ရဲ ယံုုုုၾကည္ခ်က္နဲ ့ကိုယ္ေလ်ာက္လွမ္းတယ္…

အခုေတာ့လည္း သူကစိမ္ေခၚေနတယ္.. သတိေတြၿပန္လည္နဳိးၾကားေစခဲ့တယ္..အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ႏွလံုးသားကို
သူတံခါးေခါက္သြားခဲ့တယ္ ၾကည္နူးမိတယ္၀မ္းသာမိတယ္.. အျမဲဘဲတမ္းတေနမိတယ္… သူကိုအျမဲဘဲရွိေနေစခ်င္တယ္

ဒါေပမဲ့.. သိေနတယ္ သူက်မကိုၿပတ္သားစြာစၿပီးဆက္ဆံတဲ့ေနကေပါ့.. သူဘာကိုေရြးခ်ယ္ေတာ့မယ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုစတင္ခ်ေနတယ္ဆိုတာကို…..

တကိုယ္ေကာင္းမဆန္သင့္ဘူးဆိုတာကိုပါ.. သူကိုကိုယ္ေက်းဇူးဆပ္ႏုိဳင္မဲ့နည္းကသူကိုလြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္နဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခြင့္ေတြေပးရမယ္ဆိုတာကိုပါဘဲ.. သူအတြက္အေကာင္းဆံုးေပးဆပ္မူေတြနဲ႕ သူကိုကိုယ္ေက်းဇူးဆပ္မွာပါ…သူရဲ.ေရြးခ်ယ္မူေတြဟာ ကိုယ္အတြက္ အရွုံးဆိုရင္ေတာင္ သူေပ်ာ္ေနတာကို ျမင္ရရင္ေက်နပ္စြာနဲ႕ အေ၀းကေနၾကည္နူးခံစားနားလည္ေပးေနပါမယ္…
သူက္ို္ေက်းဇူးတင္တာသူမၾကိဳက္ဘူး အဲဒီေက်းဇူးေတြဘယ္လိုဆပ္မွာလည္းတဲ့.. ဒီလိုနည္းနဲေက်းဇူးဆပ္မယ္ဆိုရင္ သူေက်နပ္လိမ့္မယ္လိုေမ်ာ္လင့္တယ္…
သူဘ၀ေလးထဲမွာေကာင္းတဲ့ သူနဲ ့ေတြ႕ႏုိင္ၿပီးသာယာတဲ့ဘ၀ေလး သူတည္ေဆာက္နုိင္ပါေစရယ္လို႕ပါ..

သူနဲမေတြ႕ေတြ႕ေအာင္ရွာက်န္ခဲ့တယ္.. ေတြ ့ခ်ိန္ေလးမွာ
အရမ္းကိုေပ်ာ္ခဲ့တယ္ ေႏြးေထြးမူတစ္ခုကိုခံစားခဲ့ရပါတယ္
ဒါေပမဲ့ ေတြေ၀တဲ့မ်က္၀န္းက ၀န္ခံခဲ့တယ္.
သူရင္ထဲမွာေနရာမရွိ ေတာ့ဘူးဆိုတာ
သူရဲ႕စကား ေတြဟာ ခံစားခ်က္မပါဘူးဆိုတာသိေနတယ္..

ဘာလို ့လဲဆိုတာကိုသိေနေပမဲ့… ဘယ္လိုမွေမ့လို႕မရဘူး….
သူအေတြးထဲမွာႏိွုိင္းယွဥ္မူနဲ႕အတူ သူ ့အတြက္အေကာင္းဆံုးလူကိုသူေရြးခ်ယ္ေတာ့မယ္ က်မကိုတၿဖည္းၿဖည္းၿခင္းသံေယာဇဥ္ ျဖတ္ေနတယ္ ဆိုတာသိေနတယ္ေလ..

အရာရာတိုင္းအတြက္ေက်းဇူးပါ…. ဘ၀ေပးကုသိုလ္အရဒီလိုျဖစ္ၿခင္းဘဲေလ..
ဒါဘယ္သူကိုမ အျပစ္တင္စရာမလိုသလို..
သူ ့အတြက္ အခ်စ္ကိုဘယ္လိုယံုၾကည္ထားသလဲ
အခုလည္းဘယ္ကိုဦးတည္ေနတယ္ဆိုတာခံစားလို.ရ ပါတယ္..
ဘယ္ေတာ့မွ သူ ့ကိုစိတ္မဆင္းရဲေစရဘူး

သူမေတြ႕ခ်င္တဲ႕လူ…
သူမၾကားခ်င္တဲ့အသံ…
သူရဲအာရံုထဲကေန အျမန္ဆံုးထြက္ခြာသြားဘို႔ပါဘဲ
ေလာကရဲ ့ဟိုးအေ၀းတေနရာမွာပုန္းေရွာင္ေပးေနပါ့မယ္..
သူဘေလာက္မလုတ္ဘူးဆိုတာလည္း
က်မထင္ပါတယ္ ကိုယ္ဖါသါထြက္သြားမဲ့ေန႕ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနတာလားဘဲလား..

ေက်နပ္ပါေတာ့ေနာ္….. ေလာကၾကီးေရ… ေက် နပ္ၾကပါေတာ့ …………
ခံစားခ်က္ေတြ အရမ္းျပင္းထန္သြားတယ္…က်မ ၾကိဳးစားရေတာ့မယ္… က်မရဲ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕သူ႕ကိုမပူေလာင္ေစခ်င္ဘူး..မခ်စ္ မနွစ္သက္တဲ့လူနဲ႕ေနရၿခင္းဟာငရဲ တဲ့… သူကိုငရဲမွာမေနေစခ်င္ဘူးသူေပ်ာ္ရြင္ေနတာကိုဘဲအၿမဲၿမင္ခ်င္တယ္….က်မကို..
လူေတြအားလံုးကအရူးတဲ့.. နင္ကေတာ့သြားၿပီတဲ့…ဒါလဲသူကိုအၿပစ္မၿမင္ေအာင္ကိုဘဲခ်စ္ခဲ့တယ္….

သူကိုဘာလို ့ခ်စ္တာလဲ…. ကိုယ္မွာအေၿဖရွိေနေပမဲ့… သူစိတ္မ၀င္စားလို့… မေျပာၿပခဲ့..
ဘယ္ေတာ့မွလည္း.. သူေမးမွာမဟုတ္ေတာ့သလို
က်မဟာသူ ့အတြက္ ဘာမွတန္ဘိုးမရွိတဲ့
သစ္ရြက္ေၿခာက္တစလို
သူရဲ.ဘ၀အတိတ္ကေန တစစနဲ.
ေလထဲလြင့္ၿပယ္ေပ်ာက္ကြယ္ သြားရွာေတာ့မဲ့ က်မရဲ႕ဘ၀ေလး….

ေမ(၈.၇.၂၀၀၈)

"အေတြးစမ်ား..........."

*မငိုဘဲနဲ ့ မ်က္ရည္ေတြ...

တေတာက္ေတာက္ က်ေနရတာ...
ဘဝလား....?
.....
*ဒိန္ခဲစားျပီး..
လစ္ပိုေသာက္ရတဲ့....
ေခြးေတြအေၾကာင္း..ေတြးရင္း...
လူေတြေလာကၾကီးထဲကို...
ဘာေၾကာင့္ေရာက္လာရလည္းဆိုတာကို..
ေတြးေနမိတယ္....
.....


(၁၀.၇.၂၀၀၈)