Tuesday, June 29, 2010

"REAL VISA ON ARRIVAL (VOA) Starts in Myanmar"



Starting from 1st May 2010, Myanmar immigration is granting real VOA for all foreigners both at Yangon and Mandalay Airport.

Sources:
Airlines are confirming the news.
Myanmar Marketing Committee MMC confirmed the news.
UMTA said they would issue the announcement today.


1) Tourist Visa
- USD30
- Valid for 28 days
- 01 passport photo

2) Business Visa
- USD40
- Valid for 70 days
- 01 passport photo
3) Transit Visa
- USD18
- Valid for 24 hours
- 01 passport photo

4) Eligibility
- All passengers with valid passports EXCEPT those listed on
Myanmar Immigration "Black List".

5) Passport Validity
- MUST be at least 6 months during stay in Myanmar

6) Fund
- Single traveler must hold minimum USD300
- Family must hold minimum USD600
7) Others
- Child under age of 7 traveling with passport together with
parent is exempted from Visa fee (FOC).

Note : Above applies to Mandalay Airport too.
Above information will be made available in the Myanmar Immigration website

News Source:
- Tourism industry, Myanmar

Photo:
- Myanmar Immigration at Yangon Airport (flickr)

ဆာကူရာသြားနွင္႔ခံတြင္းေဆးခန္းဖြင္႔ပြဲဖိတ္ၾကားလႊာ.

မဂၤလာပါရွင္။
ေဆးခန္းဖြင္႔ရင္ ေျပာပါဦးလို႔ ေျပာလာၾကတဲ႔ ခ်စ္ခင္ရပါေသာဘေလာ႔ဂါေမာင္နွမမ်ားနဲ႔ စာဖတ္သူေမာင္နွမ မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို(၁၉.၆.၂၀၁၀)စေနေန႔မွာ ေဆးခန္းဖြင္႔ပြဲျပဳလုပ္မွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္းေလးစားစြာနဲ႔ အသိေပးဖိတ္ၾကားအပ္ပါတယ္ရွင္။
ျမန္မာျပည္တြင္းရိွ ဘေလာ႔ဂါေမာင္နွမမ်ားအားလံုး မည္သူ႔ကိုမဆိုလာေရာက္ခ်ီးျမွင္႔ေပးဘို႔ ေလးစားစြာျဖင္႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္ရွင္။


"SAKURAသြားနွင္႔ခံတြင္းေဆးခန္းဖြင္႔ပြဲဖိတ္ၾကားလႊာ"
SAKURA သြားနွင္႔ခံတြင္းေဆးခန္းဖြင္႔ပြဲကိုေအာက္ပါအစီအစဥ္အတိုင္းျပဳလုပ္မည္ ျဖစ္ပါေသာေၾကာင္႔
ၾကြေရာက္ခ်ီးျမွင္႔ေပးပါရန္ ေလးစားစြာျဖင္႔ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။

SAKURA သြားေဆးခန္းမိသားစု

"လက္ေဆာင္ေပးျခင္း သည္းခံပါ။"

ေန႔ရက္။ ။ ၁၉. ၆.၂၀၁၀ ( စေနေန႔)
အခ်ိန္ ။ ။ေန႔လည္(၁၁:၀၀)နာရီ မွ ( ၂:၀၀) နာရီအထိ
ေနရာ ။ ။ အမွတ္ (၅၂ - က) ပထမလႊာ ၊ ရန္ကုန္-အင္းစိန္လမ္းမ၊
စံရိပ္ျငိမ္( ၃)လမ္းထိပ္ ၊ လွည္းတန္း ၊ ကမာရြတ္ျမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕။

(ကုန္းထက္ၾကက္ဆီထမင္း နွင္႔ နွင္းပုလဲေရခဲမုန္႔တို႔ျဖင္႔ ဧည္႔ခံေကၽြးေမြးပါမည္။)


အားလံုးကိုေလးစားစြာျဖင္႔

၀ါ၀ါခိုင္မင္း (အမွတ္တရေလးမ်ား)
http://warwarkhaingmin.blogspot.com

ဦးနီကို သတိရတယ္..... (သို႔) သတင္းတုပ္ျခင္း (အတင္းမဟုတ္) :P

ဦးနီကုိသတိရတယ္.........

လြန္ခဲ့တဲ့ အပတ္က ဦးတည္တု႔ိအိမ္မွာ သမီးတို႔လူစုျပီး ကဲျဖစ္တယ္.....................
................................................. ဦးနီကို သတိရတယ္။
ကိုဏီအဲဝိုင္ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂါလိုလို၊ ကဗ်ာဆရာလိုလို၊ ေတးေရးဆရာလိုလို၊ ဘာလိုလို၊ ညာလိုလို အကိုႀကီးနဲ႔လည္း လာတယ္။ ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။...................................................................................................................................... ဦးနီကို သတိရတယ္။
စလံုးက ကုိေတာင္ငူသားလည္း လည္လည္လာတယ္... သူလည္း ဦးတည္တုိ႔အိမ္ လိုက္ခဲ့တယ္။............................... ဦးနီကုိသတိရတယ္။
သမီးတစ္ပတ္ေလာက္ ဖ်ားျပီး ဘာမွမစားႏိုင္အားနည္းလို႔ ျဖဴဖတ္ျဖဴေလ်ာ္ျဖစ္ေနတာကို ကုိေတာင္ငူသားက အသားျဖဴလာတယ္လို႔လည္း ေဖာလိုက္ေသးတယ္............................................................................................ ဦးနီကို သတိရတယ္။
အဲဒီေန႔က ဏီအဲဝိုင္ဆိုတဲ့လူေနာက္က်လို႔ သူတို႔အားလံုးကို ကိုတရာယာ ေရွ႔ကကားမွတ္တိုင္မွာ သမီးတစ္ေယာက္တည္း အၾကာႀကီး ေစာင့္လုိက္ရေသးတယ္................................................................................................................................ ဦးနီကို သတိရတယ္။
နီယိုလည္း လာမယ္ဆိုျပီး ပံုေျပာသြားေသးတယ္.............................................................................................. ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
မမခင္က အဲဒီေန႔ ၾကာဇံခ်က္ ရွယ္ခ်က္ေကြ်းတယ္........................................................................................... ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
စားလို႔အရမ္းေကာင္းလုိ႔ သမီးဆို ႏွစ္ပန္းကန္ကုန္ေအာင္ စားပစ္လုိက္တယ္......................................................... ဦးနီကို သတိရတယ္။
ခေရတိန္နဲ႔ ငံုးဥေတြ လုစားလိုက္ရေသးတယ္.................................................................................................. ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
ဦးနီရွိရင္ေကာင္းမွာပဲေနာ္။ ဦးနီကို သတိရလိုက္တာလို႔ မမခင္နဲ႔ေတာင္ ေျပာျဖစ္ေသးတယ္................................... ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
သီခ်င္းေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေအာ္ဆိုၾကတယ္............................................................................................... ဦးနီကို သတိရတယ္။
ကိုဏီအဲဝိုင္က သူ႔အုန္းကြ်န္းဆိုျပီး ဘာေတြမွန္းမသိတဲ့ သီခ်င္းေတြနဲ႔ နားဒုကၡေပးလိုက္ေသးတယ္ (ဦးနီ အုန္းကြ်န္းေလာက္ေတာင္ မေကာင္းဘူးးးးးးး တကယ္).......................................................................................................................... ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
ခေရတြန္ နဲ႔ ဆိုမဲ့ သီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္ကုိလည္း သမီးတို႔ ဆိုျပလိုက္တယ္ (Gထd လို႔ေျပာၾကတယ္)................................... ဦးနီကို သတိရတယ္။
အဲဒီေန႔က အားလံုး (မကူးရဲသူ တစ္ေယာက္မွလြဲ၍) ေရကူးၾကတယ္ ေပ်ာ္စရာႀကီး................................................ ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
မမခင္ သမီးကို ေရကူးသင္ေပးလိုက္လို႔ သမီးေတာင္ ေရကူးတတ္သြားျပီ အဟုတ္................................................ ဦးနီကို သတိရတယ္။
ခေရတြန္က နေမာ္နမဲ့ ေရကူးကန္ေဘာင္ကို ေခါင္းနဲ႔သြားတိုက္လုိက္ေသးတယ္ ေတာ္ေတာ္နာတယ္လို႔ေျပာတယ္..... ဦးနီကို သတိရတယ္။
သမီးတို႔အားလံုး ျပန္ေတာ့ ဦးတည္က ကားနဲ႔လုိက္ပို႔တယ္.................................................................................. ဦးနီကို သတိရတယ္။
မမခင္ဆီ ျပန္တိုင္မွာစုိးလို႔ သမီးကို အရင္လိုက္ပို႔ျပီး သူတို႔ေတြ မဟာနန္းမွာ ဘီယာေသာက္ျပီး သြားကဲၾကတယ္........ ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
မူးမူးရူးရူးနဲ႔ အိမ္ျပန္ေနာက္က်လို႔ မမခင္ သိပ္ဝမ္းမသာဘူး။ ဦးတည္ကိုလည္း ဆံုးမလိုက္တယ္လို႔ သတင္းရတယ္..... ဦးနီကို သတိရတယ္။
ကိုေတာင္ငူသားလည္း စလံုးကုိ ျပန္သြားျပီ...................................................................................................... ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
ခေရတြန္ ဆိုတဲ့ေကာင္ေလး သမီးအတြက္ ကိုေတာင္ငူသားဝယ္လာတဲ့ ေခ်ာကလက္ေတြကုိ ေျဖာင္ျပီး ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္သြားတယ္....................................................................................................................... ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
ကို ဒီေရက မုိုးလံုးျပည့္ မုသာဝါဒီေတြနဲ႔ အြန္လိုင္းေပၚကေန ရန္တိုက္ေပးေနတယ္............................................... ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
ကို ဒီေရက မေလးရွား ရြက္ပုန္းသီးေလးေတြ ပုလင္းစီ၊ ဖန္ခြက္စီလို႔ (အားက်ေနတဲ့ ေလသံနဲ႔)လည္း ရန္စတယ္....... ဦးနီကို သတိရတယ္။
ျပီးေတာ့ မီးေလာင္တာကို အားမေပး။ ကိုယ္တိုင္လည္း မီးမေလာင္ ဆိုျပီး သူေတာ္ေကာင္းေယာင္ေဆာင္တာ
ကို ဒီေရေပ့ါ
................................................................................................................................................. ဦးနီကို သတိရတယ္။
ကို လတ္ဆိုတဲ့ ကိုမုိးေသြးငယ္ကလည္း အမတစ္ေယာက္အတြက္ အပင္ပန္းခံျပီး လုပ္ေပးထားတဲ့ ဘန္နာ ေပ်ာက္သြားျပီ ဆိုျပီး လာညည္းေနတယ္....................................................................................................................................... ဦးနီကို သတိရတယ္။
ကုိလတ္က သူ႔သူငယ္ခ်င္းျဖန္႔မဲ့ အယ္လ္ဘမ္ကို ပီနန္းအတြက္ တာဝန္ခံေပးထားတယ္လုိ႔ လာၾကြားတယ္.................. ဦးနီကို သတိရတယ္။
ခုိးကူးေကာင္ေတြကို ဘယ္လို ဖမ္းမယ္ ဆိုျပီး ေလထြားတာလည္း ကို လတ္ ပါပဲ.................................................... ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
အခုတေလာ... သမီးလည္း သင္တန္း တစ္ခုတက္ေနရလို႔ အလုပ္ရႈပ္ေနသလိုလိုပဲ................................................. ဦးနီကို သတိရတယ္။
ခေရတြန္ကလည္း သူ႔ကိုယ္သူ DJ ဆိုျပီး အလုပ္ရႈပ္ျပေနတယ္............................................................................ ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
သမီး သီခ်င္းေတာင္ရင္ စိတ္မရွည္တဲ့ ေလသံနဲ႔ ျပန္ျပန္ေျပာတယ္ ဝါးးးးးးးးးး..................................................... ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
ခေရတြန္ သမီးကို အလုပ္ရႈပ္ျပျပီး ပစ္ထားတယ္......ဟင့္.................................................................................. ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
ဦးတည္လည္း သမီးကုိ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ တတ္တယ္............................................................................... ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
နီယိုလည္း သူ႔ကိုယ္သူ အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ကိန္းႀကီးေနတယ္.......................................................... ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
အားလံုးကို စိတ္နာတယ္..... အြန္လိုင္းေပၚလည္း မတက္ခ်င္ေတာ့ဘူး
................................................................. ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
ဦးနီ ေကာင္မေလး အနားပဲ ကပ္ေနလား။ မာဖီးယားပဲ လုပ္မေနနဲ႔ အလုပ္ကို ႀကိဳးစားလုပ္ပါ.................................. ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
အားလံုး တိတ္ကဲေနာ္.... သိပ္မကဲနဲ႔.... ဆိတ္ဆြဲခံရမယ္.... ဘာမွတ္ေနလဲ............................................................ ဦးနီကုိ သတိရတယ္။
အားလံုး အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ပါေစေနာ္............................................................................................................ ဦးနီကို သတိရတယ္။

ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့
ညီမ အလိမၼာေလး အိန္ဂ်ယ္ (အဟက္)

Tuesday, March 23, 2010

ခဏေလးမ်ား

ဘဝ ဟာ
ဖေယာင္းတိုင္တတိုင္လိုဘဲ......
ငါ့ကိုယ္ငါထြန္းညွိ.....
တျမိဳက္ျမိဳက္နဲ႔ ေလာင္းကၽြမ္းလာလိုက္တာ....
မီးစာေတာင္ကုန္လုျပီေလ.....

ဘဝဆီမွာ....
ယူရမွာလား.....
ေပးဆပ္ရမွာလား .....
စဥ္းစားေနရင္းနဲ႔ဘဲ....
ေတာင္စြယ္မွာေတာင္....
ေနေရာင္ကြယ္လုျပီေလ.....

ငါ လူေတြအတြက္....
အလင္းေရာင္...
ေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့သလား......

ငါ လူေတြအတြက္....
အေမွာင္တိုက္...
ေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့သလား......

ငါ့အတၱ ဥခြံငါခြဲ....
ရဲရဲၾကီးငါ့ ကိုယ္ငါေမးမယ္.....

ငါေရးခဲ့တဲ့ သမိုင္း
ရာဇဝင္ မရိုင္းခဲ့ဘူး.....
ငါေပးခဲ့တဲ့ ေမတၱာ
အစြန္းအထင္း မရွိဘူး......
ငါဆိုခဲ့တဲ့ သစၥာ...
ေဖာက္ျပန္မႈ မရွိဘူး....

ငါ့သိကၡာ ငါလံုလို႔
ငါ့လိပ္ျပာ ငါသန္႔တယ္.....
သူမ်ားေတြ ဝင္ေရးသြားတဲ့
ငါ့သမိုင္း
ဘာျဖစ္ျဖစ္ ငါဂရုမစိုက္ဘူး..........

ငါဘယ္လို ေနသြားတယ္ဆိုတာဘဲ
အေရးၾကီးတယ္.....
ငါဘာေတြ ရ သြားတယ္ဆိုတာ
ထားခဲ့လိုက္မယ္.....

စိတ္ေတြကိုေမ်ာလြင့္မယ္....
အတိတ္ေတြကိုေမ့ထားမယ္....
လူ႔ ဘဝ ဆိုတာ အိမ္မက္ဘဲျဖစ္တယ္။ ။

(၂၃.၀၃.၂၀၁၀)

Saturday, March 20, 2010

နတ္လူသာဓုေခၚေစေသာ္......


စစ္ကုိင္းေတာင္ရုိး ဆြမ္းေလာင္းအသင္းတြင္
ယေန႔ (၂၀.၀၃.၂၀၁၀) တြင္ ဆြမ္းအလွဴအျဖစ္

အရုဏ္ မုန္႕ဟင္းခါးဆြမ္း
နွစ္ဖက္ေသာမိဘ၊အဘိုးအဖြားမ်ားကို
အမွဴးထား၍
ဦးေသာင္းညႊန္႔+ေဒၚေနာ္ဆဲေဖါ မိသားစု တို႔မွလည္းေကာင္း

ေန႕ဆြမ္း
ဆြမ္း
ဘဲဥခ်ဥ္ဟင္း
ပဲနီသုတ္
အစိမ္းေၾကာ္
ငရုတ္သီးပါလေခ်ာင္ေၾကာ္
နွစ္ဖက္ေသာမိဘ၊အဘိုးအဖြားမ်ားကို အမွဴးထား၍
ေမာင္ရဲရင္႔နီ+မခ်ိဳးခ်ိဳး တို႔မွ လွဴဒါန္းခဲ့ၾကပါတယ္။
ျပဳျပဳသမွ် ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ အစုစုတို႔အား
၃၁ ဘံုအလံုးစံုတြင္က်င္လည္ၾကကုန္ေသာ
လူ၊နတ္၊ျဗဟၼာ သတၱဝါ အေပါင္းတို႔အားအမွ်ေပးေဝပါ၏။
အမွ်..........
အမွ်..........
အမွ်..........
ယူေတာ္မူၾကပါကုန္ေလာ.....
အမွ်ရ၍ ၃၁ ဘံုအလံုးစံုတြင္က်င္လည္ၾကကုန္ေသာ
လူ၊နတ္၊ျဗဟၼာ သတၱဝါ အေပါင္းတို႔ က်မ္းမာ၊ခ်မ္းသာၾကသည္ျဖစ္ၾကပါေစေသာ္.....
ဒီေန႔အလွဴျဖစ္ေျမာက္ဘို႔အတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ႔ၾကေသာ ဦးဇင္းဦးေကာ၀ိဒနဲ႔အတူမ၀ါ၀ါခိုင္မင္း၊မဥမၼာေဌးႏွင့္တကြ စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးမွ ေ၀ယ်ာ၀စၥ အလွဴရွင္မ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရိွပါတယ္ခင္ဗ်ာ။





Thursday, March 18, 2010

တရုတ္ႏွစ္ကူးကေပးေသာ အေတြးမ်ား

(ျမေသာင္းတင္)
က်ေနာ္ တရုတ္လူမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ လူမ်ဳိးေရး အစြဲ၊ ေဒသအစြဲ ႀကီးသူလည္း မဟုတ္ဟု စကားပလႅင္ ခံလုိပါသည္။ ၿပီးခဲ့ေသာ တရုတ္ ႏွစ္ကူးက ေပးလုိက္သည့္ အေတြးမ်ားကုိ အေျခခံ၍ ေရးလုိက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

တရုတ္ရုိးရာျပကၡဒိန္အရ ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔ (ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၄ ရက္) မနက္ပုိင္းတြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲမွေန၍ ဘတ္စ္ကားစီးကာ ျပန္လာခဲ့သည္။ ဘတ္စ္ကားသည္ မီးပြိဳင့္တခုကို ေက်ာ္လာၿပီး ရုတ္တရက္ ရပ္လုိက္ရသည္။ ေရွ႕တြင္ ယာဥ္တန္းႀကီးက အရွည္ႀကီး ျဖစ္ေနသည္။ ယာဥ္တုိက္မႈမ်ား ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္၍လား၊ သုိ႔မဟုတ္ ဗီအိုင္ပီ ယာဥ္တန္းမ်ားလာ၍လား၊ တကၠသုိလ္ရိပ္သာ လမ္းထိပ္တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေရးကိစၥ တခုခု ျဖစ္၍လား ဟုလည္း စဥ္းစားမိခဲ့ေသးသည္။

ဤသုိ႔ႏွင့္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွိမ့္လာေသာ ဘတ္စ္ကားမွာ ေနာက္မီးပြိဳင့္သုိ႔ ေရာက္သြားေတာ့မွ ယာဥ္ေၾကာအၾကာႀကီးပိတ္ေနသည့္ အျဖစ္မွန္ကုိ သိရသည္။ တရုတ္ဘုံေက်ာင္းတြင္ တရုတ္ႏွစ္ကူးဆုေတာင္းပြဲရွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဘုံေက်ာင္းေရွ႕မွ ဘတ္စ္ကား အျဖတ္တြင္ ဘုံေက်ာင္းထဲ၌ ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ တရုတ္လူမ်ဳိးမ်ားကုိ ဝတ္ေကာင္း စားေကာင္းမ်ားျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေတြ႔ရသည္။ တရုတ္တို႔၏ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ားက လြန္စြာ ျပည့္ႏွက္ေနေသာေၾကာင့္ ယာဥ္ထိန္းရဲ ၁၀ ဦးခန္႔က မနည္းပင္ လမ္းရွင္းေပးေနရသည္။

ဘုံေက်ာင္းလာတရုတ္မ်ားကုိ အုံလုိက္က်င္းလုိက္ ေတြ႔လုိက္ရသည့္အခါတြင္ ဘတ္စ္ကား စပယ္ယာက ခရီးသည္ အေျမာက္အျမားရရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ယာဥ္ေမာင္းကုိ ဝမ္းသာစြာ လွမ္းေအာ္ေျပာလုိက္သည္။ ဘုံေက်ာင္းကုိအေက်ာ္တြင္ ယာဥ္ေမာင္းက မွတ္တုိင္သုိ႔ ဇြတ္အတင္း ဝင္ကပ္ကာ စပယ္ယာက ဘုံေက်ာင္း အသြားအလာ တရုတ္ လူအုပ္ႀကီးရွိရာသုိ႔ “ရန္ကင္း၊ ၁၂ လုံးတန္း၊ ေတာင္ဥကၠလာ၊ ေဘလီ၊ ဒဂုံေရာက္မယ္” ဟု အားတက္သေရာ ေအာ္ေခၚေတာ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိဘုံေက်ာင္းလာ လူအုပ္ႀကီးထဲမွ ခရီးသည္ တဦးတေယာက္မွ် တက္မလာေပ။ ၁၀ မိနစ္ခန္႔ၾကာသည္အထိ စပယ္ယာခမ်ာ အဆက္မျပတ္ ေအာ္ေခၚရွာသည္။ ဒုံရင္းက ဒုံရင္းပင္။ တေယာက္မွ်ပင္ တက္မလာေပ။

ဤတြင္ ကားေပၚပါေသာ ခရီးသည္ထဲမွ အမ်ဳိးသားတဦးက ေစာင့္ဆိုင္းေနရသည္ကို သည္းမခံႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာေတာ့မွ ဘတ္စ္ကားမွာ မထြက္ခ်င္၊ ထြက္ခ်င္ျဖင့္ ထြက္လာရေတာ့သည္။ မွန္းခ်က္ႏွင့္ႏွမ္းထြက္ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲသြားၿပီးေနာက္ စပယ္ယာျဖစ္သူမွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္သြားသည္။

မွတ္တုိင္မွ အထြက္တြင္ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲသုိ႔ ေတြးစရာေတြ တပုံတေခါင္းႀကီး ဝင္လာသည္။ က်ေနာ္ ပထမဆုံး ေတြးမိသည္မွာ ျမန္မာျပည္က တရုတ္ေတြ ဒီေလာက္ေတာင္ ခ်မ္းသာေနၾကၿပီလား ဟူ၍ပင္။ မ်ားစြာေသာ ဘုံေက်ာင္းလာ တရုတ္ လူမ်ဳိးမ်ား အားလုံး ကုိယ္ပုိင္ကား၊ စုေပါင္းစပ္ေပါင္းကား၊ သုိ႔မဟုတ္ တကၠစီျဖင့္သာ လာေရာက္သည္မွာ အဆုိပါ ဘုံေက်ာင္းေဘးမွ ဘတ္စ္ကားမွတ္တုိင္ေလးက သက္ေသျပေနသည္။ အျခားေသာ ဘတ္စ္ကားမ်ားမွာလည္း ထုိနည္း အတုိင္းပင္ ခရီးသည္ တဦးတေယာက္မွ မရေပ။ ဘုံေက်ာင္း ေရွ႕ႏွင့္ ဝဲ၊ ယာ တဘက္ တခ်က္စီတြင္ ကုိယ္ပုိင္ကား ႀကီးငယ္အသြယ္သြယ္ႏွင့္ တကၠစီကားမ်ား ျပည့္ႏွက္ေနသည္။

အေတြ႔အႀကံဳအရ ေျပာပါက ျမန္မာ့ရုိးရာပြဲေတာ္မ်ား၊ ဘာသာေရးပြဲမ်ားႏွင့္ အျခားေသာ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲမ်ားဟူသည္ ဘတ္စ္ကား ဒရုိင္ဘာတုိ႔ႏွင့္ စပယ္ယာတုိ႔အတြက္ မုတ္ဆိတ္ပ်ားစြဲ ဖန္တီးေပးခဲ့ၾကသည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္။ ေျမာက္ဥကၠလာက မယ္လမုဘုရားပြဲ၊ မုိးေကာင္းဘုရားပြဲ၊ ဦးခ်စ္ေမာင္ရပ္ကြက္က ရာသီအလုိက္ ဘုရားလွည့္ပြဲတုိင္း လုိလုိတြင္ ဘတ္စ္ကားမ်ား အလြန္ အလုပ္ ျဖစ္ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ တရုတ္လူမ်ဳိး အမ်ားစုသာ ပါဝင္သည့္ ဘုံေက်ာင္း ဆုေတာင္းပြဲကမူ တမ်ဳိးတဘာသာ ျဖစ္သည္။ ဘုံေက်ာင္းလာသူ တရုတ္ အမ်ားစုမွာ အဲပုဂံ ေလေၾကာင္းလုိင္းႏွင့္ အျခားေသာ ဧရာမ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းႀကီးမ်ားကုိ ပုိင္ဆုိင္ေသာ သူေဌးႀကီး ဦးေတဇေလာက္ မခ်မ္းသာသည့္တုိင္ အခ်ဳိးခ်ၾကည့္ပါက သာမန္ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားထက္ ခ်မ္းသာၾကသည္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ ရွိသည္။

ညေနပိုင္းေရာက္ေတာ့ အဆုိပါ ဘုံေက်ာင္းေရွ႕က အျဖစ္အပ်က္ကုိ ထပ္၍စဥ္းစားမိေနျပန္သည္။ ျမန္မာေတြဘာေၾကာင့္ တရုတ္ေတြေလာက္ မခ်မ္းသာၾကတာလဲ။ မိတ္ေဆြေတြထဲက တရုတ္လူမ်ဳိးတုိ႔၏ ဓေလ့စရိုက္မ်ားကိုလည္း ဆန္းစစ္ၾကည့္မိသလုိ တရုတ္လူမ်ဳိးမ်ား၏ ဓေလ့စရုိက္ အေပၚ အျပစ္ ေျပာသူမ်ားႏွင့္ အေကာင္းေျပာသူမ်ား၏ စကားသံမ်ားကုိလည္း စိတ္ထဲတြင္ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္မိသည္။ ေသခ်ာသည့္ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ေပၚလာသည္။ တခ်က္က တရုတ္တုိ႔သည္ ပုိက္ဆံ ရွာရာတြင္ အာရွသားမ်ားထဲ၌ အထူးခြ်န္ အေျပာင္ေျမာက္ဆုံး သူမ်ားျဖစ္သည္။ ေနာက္တခ်က္မွာ တရုတ္လူမ်ဳိးမ်ားတြင္ ပ်င္းရိသူဟူသည္ ယေန႔ေခတ္တြင္ အေတာ့္ကို ရွားသည္ဟု ထင္သည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ တရုတ္မႀကီးတဦးက ေျပာဖူးသည္။ “ငါတို႔က တေန႔ ပုိက္ဆံ တက်ပ္ မဝင္ရင္ ေနမေကာင္း ျဖစ္သလုိ ခံစားရတယ္” ဟူ၏။ သူ၏ သားသမီးမ်ား စင္ကာပူတြင္ တလကုိ ေဒၚလာ ေထာင္ခ်ီရသည့္ အလုပ္အကုိင္ ရွိေနသည့္တုိင္ ထုိတရုတ္မႀကီးက ရန္ကုန္ တရုတ္တန္း လမ္းေဘးတြင္ ပဲမုန္႔ႏွင့္ အခ်ဳိမုန္႔မ်ားကုိ ယေန႔ထိတုိင္ ေရာင္းခ်ေနဆဲျဖစ္သည္။

တရုတ္တုိ႔သည္ ေငြႏွင့္ပတ္သက္လာပါက ညီအစ္ကုိ၊ ေမာင္ႏွမ၊ မိဘခ်င္းပင္ ျခြင္းခ်က္ မထားႏုိင္သူမ်ားအျဖစ္ တခ်ဳိ႕က ေျပာဖူးသည္။ တရုတ္တုိ႔ အေလ့အထကို ျပစ္တင္ေဝဖန္သည့္ သေဘာျဖင့္ ေျပာသည့္ ပုံစံမ်ဳိး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ပင္ အဆုိပါ အေလ့အထမ်ဳိးႏွင့္ ႀကံဳဖူးသည္။

တခါေသာ ညခ်မ္းက အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာ အေတာ့္ကို ေနာက္က်ခဲ့သည္။ အိတ္ကပ္ထဲတြင္လည္း ပုိက္ဆံ ၂၂၅၀ က်ပ္ တိတိသာ က်န္ေတာ့သည္။ အခ်ိန္က ည ၁၁ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လုိင္းကားမရွိေတာ့ဘဲ ၾကားကား (ရန္ကုန္အေခၚ ေအာက္ဆိုဒ္ကား) ေလာက္သာ ရွိေတာ့သည္။ တကၠစီငွားလွ်င္ က်ပ္ ၂၀၀၀ က်ိန္းေသေပးရမည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၂၂၅၀တြင္ ၂၅၀ က်ပ္သာ ပုိေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ႏွင့္ နံနက္ အိပ္ရာထစ အခ်ိန္တြင္ ေသာက္ရန္ စီးကရက္တဘူး မျဖစ္မေန ဝယ္ရဦးမည္။

ေသာက္ေနက် စီးကရက္က တဘူးကို က်ပ္ ၃၀၀ ေပးရ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တကၠစီသာ ငွားပါက စီးကရက္တဘူး ဝယ္ရန္ ၅၀ က်ပ္ လိုေနမည္ ျဖစ္သည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ၅၀ ျဖင့္ တကၠစီငွားမည့္ကိစၥကို မဖ်က္ခ်င္သလုိ၊ စီးကရက္ ဝယ္မည့္ ကိစၥကိုလည္း မဖ်က္လုိေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဝယ္ေနက် စီးကရက္ဆုိင္ကုိ ေရာက္ေအာင္သြားသည္။ ေဖာက္သည္ ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီတႀကိမ္ ၅၀ ေတာ့ ေလွ်ာ့ေပးေကာင္း ေလွ်ာ့ေပးႏုိင္မည္ဟု အေတြးျဖင့္ သြားျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။

စီးကရက္ဆုိင္ ပုိင္ရွင္က တရုတ္ အမ်ဳိးသား ျဖစ္သည္။ သူက က်ေနာ့္ကုိ ျမင္သည္ႏွင့္ စီးကရက္တဘူးကုိ ထုတ္ေပးသည္။ က်ေနာ္က အေၾကြ အခက္အခဲကုိ ဦးစြာ ေရွ႕တန္းတင္သည့္ အေနျဖင့္ “ အကိုေရ အေၾကြက ၂၅၀ ပဲပါတယ္။ က်န္တာက ေထာင္တန္ျဖစ္ေနလုိ႔” ဟုေျပာလုိက္သည္။ အျခားေသာ ဆုိင္မ်ားဆုိလွ်င္ ၅၀ ေလာက္ျဖင့္ အေၾကြ အခက္အခဲ ျဖစ္ေနလွ်င္ ေလွ်ာ့ေပးေလ့ရွိသည္ကုိ ေတြ႔ႀကံဳဖူးေသာေၾကာင့္ ယင္းသုိ႔ ေျပာလုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္ မွန္းသလုိ ျဖစ္မလာပါ။ “ရတယ္၊ ေထာင္တန္ပဲေပး”ဟု သူကေျပာသည္။ က်န္သည့္ ၅၀ မနက္ျဖန္မွ ေပးပါမည္ဟု ေျပာေသာ္လည္း သူက မရပါဟု ၿပံဳးၿပဳံးရႊင္ရႊင္ႏွင့္ပင္ တုံ႔ျပန္ပါသည္။

ထုိညက ေငြ ၅၀ ျပႆနာေၾကာင့္ က်ေနာ္သည္ တကၠစီ မငွားႏုိင္ေတာ့။ ၃၀၀ က်ပ္ေပးရသည့္ ၾကားကားကုိ စိတ္ရွည္ရွည္ စီးကာ ျပန္လာရသည္။ အခ်ိန္လည္း ၄၅ မိနစ္ေက်ာ္ ပုိေပးလုိက္ရသည္။ စီးကရက္မ်ား မေသာက္တတ္လွ်င္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလုိက္ေလမလဲ ဟု ေတြးမိသည္။ ထားပါေတာ့။

က်ေနာ္ ေျပာခ်င္သည္မွာ တရုတ္လူမ်ဳိးမ်ား ေငြေၾကးႏွင့္ ပတ္သက္လာပါက မည္မွ် အတုိင္းအတာ အထိ စည္းစနစ္ ရွိသည္ကုိ က်ေနာ္ ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္း ျမင္ခဲ့ရပါသည္။ အဆိုပါ စီးကရက္ ေရာင္းသည့္ဆုိင္မွ ပုဂၢိဳလ္ကုိလည္း တရက္တာ ေငြ ၅၀ အေၾကြး မေပးႏုိင္ေသာေၾကာင့္ စိတ္မဆုိးမိပါ။ ေနာက္ေန႔တုိင္း သူ႔ဆုိင္ကပင္ ပုံမွန္ ဝယ္ျဖစ္ၿမဲပင္ ျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္း တဦးကေတာ့ “ငါသာဆုိ ၅၀ နဲ႔ ေလွ်ာ့ေပးလုိက္မယ္။ ေရရွည္ရမယ့္ ေဖာက္သည္မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ရမယ္ေလ” ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳသည္။ သူ၏မွတ္ခ်က္ကုိ က်ေနာ္ ဘာမွ မေျပာလုိပါ။ တရုတ္လူမ်ဳိးမ်ား ပုိက္ဆံ ရွာရာတြင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားထက္ တိက် ျပတ္သားပုံကုိသာ တေရးေရး ျမင္ေယာင္မိေနပါသည္။

တရုတ္တုိ႔သည္ ယင္းသုိ႔ ပုိက္ဆံကုိ တိတိက်က်၊ ျပတ္ျပတ္သားသား ရွာသည့္ အေလ့အထ ရွိရုံသာမက ေငြေၾကး အခက္အခဲမ်ား အေပၚ တုံ႔ျပန္ရာတြင္လည္း လြန္စြာ ထူးခၽြန္သူမ်ားဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ယမန္ႏွစ္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ က ျဖစ္ပြားေသာ ကမာၻ႕ဘ႑ာေရး အက်ပ္အတည္းကုိလည္း တရုတ္တို႔ ေကာင္းစြာ တုံ႔ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ တရုတ္မိတ္ေဆြ တခ်ဳိ႕၏ အဆုိအရ ထုိစဥ္က တရုတ္ႏွစ္ကူးကုိ တတ္ႏုိင္သမွ် ေငြ နည္းနည္းပါးပါးမွ်သာ သုံးၿပီး ကူးခဲ့ၾကသည္။ မၾကာေသးခင္က တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ အစုိးရက တရုတ္ျပည္သည္ ကမာၻ႔ ဘ႑ာေရး အက်ပ္အတည္းမွ ဦးစြာ ရုန္းထြက္ႏုိင္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း လူသိရွင္ၾကား ထုတ္ေျပာသည္။ ျမန္မာေတြမွာေတာ့ သူတုိ႔လုိ မဟုတ္။ ထုိႏွစ္က သႀကၤန္တြင္ ေပ်ာ္ၿမဲ ေပ်ာ္ၾကသည္။ ေငြေၾကး မျပည့္စုံသည့္တုိင္ ဘီယာေသာက္ၿပီး လမ္းမမ်ားေပၚ ေအာ္ႏုိင္ခဲ့ၾကေသာ ျမန္မာမ်ားကို ေတြ႔ရသည္ဟု မိတ္ေဆြတဦးက ေျပာသည္။ “ျမန္မာေတြက ပုိက္ဆံ မရွိရင္ေတာင္ ေခ်းငွားၿပီး ရေအာင္ ေပ်ာ္ၾကတာ” ဟုပင္ သူက ဆုိခဲ့သည္။ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာေတြ ဤမွ်ေလာက္ အေပ်ာ္အပါး မ်ားလြန္းသလား။

သြားေလသူ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားအေပၚ ေပးခဲ့ေသာ မွတ္ခ်က္မ်ားမွာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းႀကီး ျဖစ္ေနသည္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ေလွေလွာ္ၿပိဳင္ပြဲ ဝင္သည့္အခါ ႏုိင္ၿပီဆုိတာ သိပါက ဆက္မေလွာ္ဘဲ တက္မကုိ မိုးေပၚ ေထာင္ပစ္ေလ့ ရွိျခင္းကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က ျပစ္တင္ ကဲ့ရဲ႕ဖူးသည္ဟု ၾကားဖူးပါသည္။ ယုတ္စြအဆုံး ဗုိလ္ခ်ဳပ္က “ဒီပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ဆုိ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဟိုဟာႏုိင္ငံ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္” ဟုပင္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း သတိေပးခဲ့ဖူးသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ မမွားပါ။ ယေန႔ တရုတ္လူမ်ဳိးမ်ား ပုိင္ဆုိင္ေသာ စားေသာက္ဆုိင္၊ ေကတီဗီ၊ ကလပ္ႏွင့္ အႏွိပ္ခန္းတုိ႔တြင္ အလုပ္ လုပ္ေနသူမ်ားကုိ ၾကည့္ပါက ျမန္မာ မိန္းကေလးမ်ားပင္ အမ်ားဆုံးျဖစ္သည္။ ဤသုိ႔ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ တရုတ္လူမ်ဳိးမ်ားကုိ အျပစ္ တင္မည္ေလာ။ အျပစ္ တင္မိပါကလည္း ကုိယ့္မ်က္ေခ်း ကုိယ္မျမင္သည့္ ျပစ္တင္မႈမ်ဳိးသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အဓိပၸာယ္လည္း ရွိမည္ မဟုတ္ပါ။

က်ေနာ္ရုိးရုိးေလးသာေျပာခ်င္ပါသည္။ ျမန္မာေတြ ထၾကြလုံ႔လစုိက္ေရးအတြက္ တုိက္တြန္းခ်င္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ အဆိုပါ အေရး ကိစၥတုိ႔ကုိ အတုိက္အခံ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားအား ေျပာမိပါက စစ္အစုိးရကို အျပစ္တင္မည္။ စစ္အစုိးရ လုိလားသူမ်ားကုိ ေျပာပါက အေမရိကန္ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈေၾကာင့္ဟု ေမးေငါ့ၾကလိမ့္မည္။ က်ေနာ့္အျမင္ ေျပာရပါမူ အဆုိပါ ကိစၥမ်ားမွာ ကိုယ္တုိင္ႏွင့္ သက္ဆုိင္ပါသည္။

တရုတ္လူမ်ဳိးမ်ား ႏွစ္သစ္ကူးတြင္ ကိုယ္ပုိင္ကား ကုိယ္စီႏွင့္ ဘုံေက်ာင္း လာႏုိင္သည္မွာ သူတုိ႔ ဝါယမ စုိက္ထားသေလာက္ သူတုိ႔တေတြ အက်ဳိး ခံစားေနရျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာေတြ မပ်င္းမရိ၊ အပါးမခုိ၊ ႀကိဳးစားၾကပါက တေန႔ေန႔ တခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ျမန္မာဟု ရင္ေကာ့ႏုိင္မည္ ျဖစ္သည္။

Wednesday, March 17, 2010

ရဲရင္႔နီ၏ ဖီလိုဆိုဖီမ်ား

ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ေဆာင္ပုဒ္မ်ား

  1. မိမိကိုယ္ကို မိမိကိုယ္တိုင္ မညွာမတာ ေဝဖန္ပါ။
  2. မိမိ၏ အားနည္းခ်က္မ်ားကို အျမန္ဆံုးျပင္ဆင္ပါ။ မိမိ၏ အားသာခ်က္မ်ားကို ပိုမိုေကာင္းမြန္ေအာင္ျပင္ဆင္ပါ။
  3. အခက္အခဲဆိုသည္မွာရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းျပီးအႏိုင္ယူရန္ျဖစ္သည္။ ေၾကာက္ရြံ၊ထြက္ေျပးျခင္းျဖင္႔အခက္အခဲမ်ားေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္မဟုတ္ေပ။
  4. သင္အရွံဳးမေပးမျခင္း၊လက္နက္မခ်မျခင္း၊သင္သည္မည္သည့္အခါတြင္မွ မရွံဳးနိမ္႔ေပ။
  5. မနက္ျဖန္တိုင္းအတြက္အသင္႔ျပင္ဆင္ထားပါ။
  6. သင္အလုပ္မည္မွ်လုပ္ေၾကာင္းမေျပာပါႏွင္႔။ သင္အလုပ္မည္မွ်ျပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္ေၾကာင္းသာျပပါ။
  7. မိမိ၏ လက္ရွိအေျခအေနကို အမွန္အတိုင္းရွဳျမင္သံုးသပ္ႏိူင္ရမည္။
  8. ကုန္စံုဆိုင္ၾကီးဖြင္႔ဖိုထိုင္ေစာင္႔မေနပါနဲ႔၊ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တာကြမ္းယာဆိုင္ဆိုရင္လည္း ကြမ္းယာဆိုင္ကိုစဖြင့္လိုက္ပါ။
  9. အေျခေနအရပ္ရပ္တိုင္းတြင္ အားသာခ်က္၊အားနည္းခ်က္ကိုယ္စီရွိၾကသည္။ ေအာင္ျမင္လိုသူသည္ အားသာခ်က္မ်ားကိုသာ ရွာေဖြျပီး ထုတ္ယူသံုးစြဲရန္သာျဖစ္သည္။
  10. သူတစ္ပါး၏ အမႈထမ္းအေနျဖင့္ၾကီးပြားတိုးတက္ရန္အခြင့္အလမ္း လြန္စြာမွပင္နည္းပါးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္မိမိကိုယ္ပိုင္စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းထူေထာင္ႏိူင္ရန္ အျမန္ဆံုးၾကိဳးစားပါ။
  11. ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ေဆာင္ပုဒ္မ်ား ကိုသိရွိယံုျဖင့္ေအာင္ျမင္မႈကိုမရရွိႏိူင္ေပ။ ေဆာင္ပုဒ္မ်ားအတိုင္းလက္ေတြ႔ လိုက္နာက်င့္သံုးမွ ေအာင္ျမင္မႈကိုရရွိမည္ျဖစ္သည္။